اندرو کارنگی

پیتسبرگ، سال ۱۸۸۹. حرارت کوره‌ها به آسمان میزند. صدای چکش‌های آهنگران در فضای کارخانه فوالدسازی میپیچد. در میان جرقه‌ها، مردی کوچک اندام با کت ساده ایستاده و یادداشت برمیدارد. کارگران او را میشناسند ، “آقای اندرو” ، اما نمی‌دانند که همین مرد، در سکوت دارد صنعتی را میسازد که آینده آمریکا را شکل خواهد داد. او آرام زیر لب میگوید: ».هر پوند فوالد، آجر تمدن آینده است« همان شب، وقتی در دفترش چراغ‌ها خاموش می‌شوند، او هنوز روی نمودار هزینه‌ها خم است. در ذهنش نه فقط کارخانه، بلکه کل سیستم اقتصادی در حال شکل گیری است ، سیستمی که از دل فقر، یک فلسفه تولد یافته: فوالد، انضباط، و بخشش.

کارنگی نمونهی نادر ترکیب انضباط صنعتی و آرمان انسانی بود. او میگفت: پول، نتیجه« ».ی طبیعی کار درست است، نه هدف آن فلسفهاش بر دو ستون استوار بود: 1. :کارایی مطلق هیچ بخش از کارخانه نباید بیکار بماند. هر دقیقه، هر ماشین، هر کارگر باید نقشی در بازدهی داشته باشد. او یکی از نخستین مدیرانی بود که سیستم دقیق هزینهی تولید و تحلیل بازده را بهکار گرفت. می‌گفت: هرچه را نتوانی اندازه بگیری، نمی« ».توانی مدیریت کنی 2. :مسئولیت اجتماعی ثروت کارنگی معتقد بود پول باید مانند نیروی برق در خدمت جامعه باشد. در مقاله معروفش “The Gospel of Wealth )” (انجیل ثروت نوشت: کسی که ثروت را فقط برای خود نگه دارد، دروغ می« ».گوید اگر بگوید موفق است از دید او، سرمایهدار حقیقی کسی است که در پایان عمر، دارایی اش را برای آموزش، علم و پیشرفت عمومی خرج کند

1. فقیر ماندن، عذر نیست؛ بیهدف ماندن هست. 2. ثروت ابزاری برای آموزش است، نه تظاهر 3. اندازهگیری، اساس بهبود است. 4. .کارایی نتیجه عشق به نظم است 5. انسان تا زمانی که یاد میگیرد، زنده است. 6. .بخشیدن، باالترین شکل مالکیت است 7. .هیچ پیروزی صنعتی بدون احترام به کارگر پایدار نیست 8. .در هر رکود، فرصت بازسازی سیستم نهفته است 9. فوالد را میتوان خرید، اما اعتماد را باید ساخت. 01. آنچه از تو میماند، نه کارخانه‌ها، بلکه ارزش هایت است.